[ ويژگيهاى انسانهاى با تقوا ] فَتَدَبَّرُوا مَا قَصَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فِى كِتَابِهِ الْكَريِمِ مِمَّا ابْتَلَى بِهِ أنْبِياءَهُ وَ أَتْبَاعَهُمُ الْمُؤمِنِينَ ، ثُمَّ سَلُوا اللَّهَ تَعَالَى أَنْ يُعْطِيَكُمُ الصَّبْرَ عَلَى الْبَلاءِ فِى السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ مِثْلَ الَّذِى أعْطَاهُمْ ، وَ إيّاكُمْ وَ مُمَاظَّةَ أَهْلِ الْبَاطِلِ ، وَ عَلَيْكُمْ بِهُدَى الصَّالِحِينَ وَ وَقارِهِمْ وَ سَكِينَتِهِمْ وَ حِلْمِهِمْ وَ تَخَشُّعِهِمْ وَ وَرَعِهِمْ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ وَ صِدْقِهِمْ وَ وَفَائِهِمْ وَاجْتِهَادِهِمْ للَّهِ فِى الْعَمَلِ بِطَاعَتِهِ ؛ فَإنَّكُمْ إِنْ لَمْ تَفْعَلُوا ذَلِكَ لَمْ تُنَزَلُوا عِنْدَ رَبِّكُمْ مَنْزِلَةَ الصَّالِحِينَ قَبْلَكُمْ . پس تفكّر كنيد در آنچه خداى تعالى ، در كتاب كريم خود براى شما حكايت كرده از آنچه پيغمبران خود را به آن مبتلا ساخته و مؤمنانى را كه متابعتِ ايشان نموده‌اند . بعد از آن ، از خداى تعالى سؤال كنيد كه عطا كند به شما صبر بر بلا [ را ] و آنچه خداى تعالى ، شما را به آن امتحان فرمايد در خوش‌حالى و تنگى و سختى و وسعت حال ، مثل آنچه به ايشان عطا فرموده . و حذر كنيد از انگيختن شر و منازعه نمودن با اهل باطل . و بر شما باد به طريقه صالحين ، و وقار و سكينه و حِلم و فروتنى ايشان ، و پرهيزگارى از محارم الهى ، و راست گفتن و وفا نمودن به وعده و غير آن ، و سعى كردن در طاعت الهى ، چنانچه طريقهء ايشان است ؛ زيرا كه اگر چنين نكنيد ، نزد خداى - عزَّ و جلَّ - منزلت و مرتبت ايشان را نخواهيد يافت . و در باب صفات « 1 » صالحان و متّقيان ، احاديث بسيار است . از آن جمله ، سيّد رضى رضى الله عنه در نهج البلاغة روايت كرده كه يكى از اصحاب حضرت امير المؤمنين عليه السلام - كه او را همّام مىگفتند و مردى عابد بود - ، از آن حضرت استدعا نمود كه : يا امير المؤمنين ! وصف كن براى من « 2 » متّقيان را به نوعى كه محسوس من شوند . حضرت ، اندك صبرى فرمود . بعد از آن فرمود : اى همّام ! از خداى تعالى ، حذر كن و اعمال خوب به جاى آور ؛ زيرا كه خداى تعالى ، با آن جماعت است كه صاحب تقوا و احسان‌اند . پس همّام ، به همين قدر راضى نشد و در سؤال خود ، مبالغه نمود . پس آن حضرت ، حمد و ثناى الهى به جاى آورد و صلوات بر حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و بر آل اطهار او فرستاد . بعد از آن فرمود : به درستى كه خداى تعالى ، خلايق را آفريد ، در حالتى كه بىنياز بود از طاعت ايشان و نمىترسيد

--> ( 1 ) . الف و ب : - « صفات » . ( 2 ) . الف و ب : « ما » .